Jak odróżnić grzybicę od bakteryjnej waginozy po objawach i wydzielinie?

Grzybica pochwy a bakteryjna waginoza – dwa różne problemy, podobne kłopoty

Świąd, pieczenie, nieprzyjemna wydzielina z pochwy – większość osób intuicyjnie myśli wtedy o „grzybicy”. W praktyce bardzo często przyczyną jest jednak bakteryjna waginoza, czyli zaburzenie flory bakteryjnej, a nie zakażenie grzybicze. Obie dolegliwości są częste, dają intymny dyskomfort i potrafią wracać, ale leczy się je zupełnie inaczej. Dlatego kluczowe jest, aby umieć odróżnić grzybicę od bakteryjnej waginozy po objawach i wydzielinie.

Ten tekst koncentruje się na praktycznych różnicach, które można zauważyć samodzielnie: kolorze i konsystencji wydzieliny, zapachu, rodzaju świądu, pieczenia, reakcji na współżycie czy miesiączkę. Nie zastąpi to badania ginekologicznego, ale pozwoli wstępnie ocenić, z czym najpewniej ma się do czynienia – i kiedy nie wolno czekać.

Podstawowe różnice między grzybicą a bakteryjną waginozą

Co to jest grzybica pochwy (kandydoza)?

Grzybica pochwy, inaczej kandydoza, to infekcja wywołana głównie przez drożdżaki z rodzaju Candida (najczęściej Candida albicans). Te drobnoustroje naturalnie występują w organizmie, ale gdy równowaga flory pochwy zostaje zaburzona, mogą się nadmiernie rozmnożyć i wywołać objawy.

Typowe cechy kandydozy pochwy:

• bardzo nasilony świąd sromu i wejścia do pochwy, często trudny do wytrzymania,
• gęsta, biała, grudkowata wydzielina, często opisywana jako „serkowata” lub „twarożkowata”,
• brak lub niewielki zapach, zwykle neutralny lub lekko kwaśny,
• pieczenie przy oddawaniu moczu, podrażniona, zaczerwieniona skóra sromu.

Kandydoza nie jest typową chorobą przenoszoną drogą płciową, choć czasem uaktywnia się po stosunku (np. po podrażnieniu, zmianie pH, użyciu lubrykantu). Często pojawia się także po antybiotykoterapii lub w okresach spadku odporności.

Czym jest bakteryjna waginoza (BV)?

Bakteryjna waginoza (BV) to zaburzenie równowagi mikroflory pochwy, w którym dochodzi do spadku liczby dobrych pałeczek kwasu mlekowego (Lactobacillus), a ich miejsce zajmują bakterie beztlenowe, m.in. Gardnerella vaginalis. W efekcie rośnie pH pochwy i pojawiają się charakterystyczne objawy.

Najważniejsze cechy BV:

• szarawa, białoszara lub mleczna wydzielina, zwykle dość rzadka lub jednorodna,
• intensywny rybi zapach, szczególnie po stosunku i w czasie miesiączki,
• zwykle brak silnego świądu – jeśli jest, to raczej niewielki,
• częste nasilenie objawów po współżyciu bez prezerwatywy i po miesiączce.

Bakteryjna waginoza nie jest klasyczną chorobą weneryczną, ale współżycie wpływa na jej rozwój i nawroty. Bardzo ważne jest odróżnienie jej od grzybicy, ponieważ w leczeniu stosuje się głównie antybiotyki lub chemioterapeutyki dopochwowe, a nie leki przeciwgrzybicze.

Dlaczego mylenie objawów jest problemem?

Wiele osób kupuje „coś na grzybicę” w aptece przy każdym świądzie i zmienionej wydzielinie. Przy BV taka terapia nie tylko nie pomaga, ale może pogłębić zaburzenia flory, przedłużając objawy. Z drugiej strony, bagatelizowanie grzybicy i „przeczekiwanie” może prowadzić do przewlekłego stanu zapalnego, nawracających infekcji i pogorszenia jakości życia seksualnego.

Dlatego tak ważne jest, aby świadomie obserwować objawy – zwłaszcza wygląd i zapach wydzieliny – i na tej podstawie przynajmniej wstępnie ukierunkować, z czym ma się do czynienia, zanim lekarz postawi ostateczną diagnozę.

Wydzielina z pochwy – najbardziej czytelna wskazówka

Kolor wydzieliny w grzybicy a w bakteryjnej waginozie

Kolor upławów jest jednym z pierwszych elementów, na które warto zwrócić uwagę, próbując odróżnić grzybicę od bakteryjnej waginozy.

W grzybicy klasyczna jest jednoznacznie biała, serkowata wydzielina. W BV odcień często jest „brudnobiały”, szarawy, czasami przypominający rozwodnione mleko. Gdy wydzielina jest żółtawa, zielonkawa lub podbarwiona krwią, trzeba dodatkowo brać pod uwagę inne infekcje (np. rzeżączkę, chlamydiozę, rzęsistkowicę) i pilnie skonsultować się z lekarzem.

Konsystencja – grudki czy mleczko?

Drugi kluczowy parametr to konsystencja, którą można zaobserwować np. na bieliźnie, wkładce higienicznej lub przy podcieraniu:

• Grzybica: charakterystyczna jest gęsta, grudkowata, „serowata” wydzielina. Przypomina skrzepnięty kefir, serek czy twarożek. Często występują wyraźne grudki, które trudno rozetrzeć. Może być jej sporo, ale każda kobieta odczuwa to inaczej – u części jest skąpa, u innych bardzo obfita.
• Bakteryjna waginoza: wydzielina jest zwykle jednorodna, wodnista lub lekko śluzowa, bez grudek. Może być obfita i spływać po ściankach pochwy, zostawiając mokre plamy w bieliźnie. Czasem opisuje się ją jako „rzadki jogurt” lub „mleczko”, ale bez grudek.

Jeśli przy oglądaniu wydzieliny na palcu lub papierze toaletowym wyczuwalne są wyraźne kawałeczki, grudki, „farfocle”, częściej wskazuje to na grzybicę. Gdy wydzielina rozlewa się cienką warstwą, spływa i łatwo się rozciera – typowe jest to dla BV.

Zapach wydzieliny – neutralny kontra rybi

Zapach jest jednym z najbardziej charakterystycznych objawów, który bardzo pomaga w odróżnieniu tych dwóch stanów:

• Grzybica pochwy: wydzielina zwykle nie ma intensywnego zapachu. Niekiedy jest lekko kwaśna, ale nie drażniąca. U wielu kobiet zapach jest praktycznie neutralny i zauważalne są raczej świąd i pieczenie niż woń.
• Bakteryjna waginoza: typowy jest nieprzyjemny, „rybi” zapach, często opisywany jako amoniakalny lub „zepsuta ryba”. Co ważne, ten zapach może się nasilać:
  • po stosunku bez prezerwatywy – nasienie ma odczyn zasadowy i chwilowo dodatkowo podnosi pH pochwy,
  • podczas lub tuż po miesiączce – krew również ma odczyn bardziej zasadowy,
  • po gorącej kąpieli, saunie, intensywnym poceniu.

Jeśli wydzielina pachnie charakterystycznie „rybą” i zapach nasila się po seksie lub po okresie, sygnał najczęściej wskazuje na bakteryjną waginozę, a nie na grzybicę.

Świąd, pieczenie i ból – jak odróżnić na podstawie odczuć?

Nasilenie świądu w grzybicy i BV

Jedną z najbardziej dokuczliwych różnic jest siła świądu:

• Grzybica: świąd jest zwykle bardzo silny, często nie do zniesienia, szczególnie wieczorem i w nocy. Skóra sromu i okolica krocza są tak podrażnione, że drapanie daje chwilową ulgę, ale potem pojawia się jeszcze większe pieczenie. Drapie się nie tylko „wewnątrz”, ale przede wszystkim w okolicach wejścia do pochwy i warg sromowych.
• Bakteryjna waginoza: świąd jest zwykle niewielki lub nie występuje wcale. Dominującym objawem jest upława i zapach. Jeśli świąd jest, bywa umiarkowany, okresowy, częściej bardziej wewnątrz pochwy niż na skórze sromu.

Gdy głównym problemem jest „koszmarny świąd” i podrażnienie skóry, a wydzielina jest biała i grudkowata – najczęściej chodzi o kandydozę. Przy BV kobiety częściej mówią: „Nie swędzi, ale czuję się ciągle mokra i śmierdzi”.

Pieczenie, ból i zaczerwienienie

Pieczenie i ból podczas grzybicy zwykle dotyczą nie tylko wnętrza pochwy, ale i zewnętrznych narządów płciowych:

• Grzybica pochwy:
  • silne zaczerwienienie warg sromowych, czasem z drobnymi pęknięciami naskórka,
  • uczucie pieczenia przy oddawaniu moczu, gdy mocz drażni podrażnioną skórę,
  • ból i pieczenie przy współżyciu, szczególnie przy penetracji i tarciu podrażnionej śluzówki.
• Bakteryjna waginoza:
  • częściej odczuwany jest dyskomfort, „ciągnięcie” lub uczucie wilgoci,
  • intensywne zaczerwienienie sromu jest mniej typowe, chyba że doszło do dodatkowego podrażnienia,
  • pieczenie może pojawiać się przy stosunku, ale zwykle łagodniejsze niż w grzybicy.

Jeśli skóra sromu jest „żywo czerwona”, spuchnięta, piecze i boli przy każdym dotyku, częściej świadczy to o infekcji grzybiczej. Gdy natomiast objawy skupiają się na nieprzyjemnej, obfitej wydzielinie i zapachu, a świąd jest słaby lub go nie ma, obraz jest typowy dla bakteryjnej waginozy.

Reakcja na miesiączkę i współżycie

Obie dolegliwości mogą reagować na wahania hormonalne i kontakt seksualny, ale w nieco inny sposób.

Grzybica pochwy:

• często nasilenie objawów przed miesiączką, kiedy spada poziom estrogenów, a flora pochwy się zmienia,
• podczas miesiączki wydzielina może być mniej zauważalna (przykryta krwią), ale świąd i pieczenie sromu zwykle się utrzymują,
• po stosunku czasem dochodzi do chwilowego nasilenia świądu z powodu dodatkowego podrażnienia mechanicznego.

Bakteryjna waginoza:

• objawy często nasilają się po miesiączce – przez kilka dni po ustaniu krwawienia wydzielina może być bardziej obfita i bardziej cuchnąca,
• po stosunku bez prezerwatywy wiele kobiet zauważa silniejszy rybi zapach, szczególnie w ciągu kilku godzin po współżyciu,
• czasem objawy BV zmniejszają się przejściowo po zastosowaniu preparatów zakwaszających pochwę.

Jeśli po miesiączce i po seksie nasilają się przede wszystkim mokre, szare upławy o rybim zapachu, dużo bardziej prawdopodobna jest bakteryjna waginoza niż grzybica.

Czynniki ryzyka – co sprzyja grzybicy, a co BV?

Sytuacje typowe dla rozwinięcia grzybicy pochwy

Kiedy próbuje się odróżnić grzybicę od BV, oprócz samej wydzieliny i świądu warto przeanalizować okoliczności, w jakich objawy się pojawiły. Dla kandydozy charakterystyczne są między innymi:

• niedawno zakończona antybiotykoterapia (np. na zapalenie gardła, oskrzeli, zakażenie układu moczowego) – antybiotyki niszczą korzystne bakterie, co ułatwia rozwój drożdżaków,
• obniżenie odporności, przewlekły stres, niewyspanie, choroby przewlekłe,

Czynniki sprzyjające bakteryjnej waginozie

U bakteryjnej waginozy tło bywa inne niż przy kandydozie. Często problem pojawia się w sytuacjach, gdy zmienia się skład flory bakteryjnej i pH pochwy:

• nowy partner seksualny lub częsta zmiana partnerów – nie jest to klasyczna choroba przenoszona drogą płciową, ale współżycie wpływa na środowisko pochwy,
• seks bez prezerwatywy – nasienie ma odczyn zasadowy, co ułatwia namnożenie bakterii typowych dla BV,
• płukanki, irygacje pochwy, agresywne kosmetyki (żele „antybakteryjne”, zapachowe mydła, dezodoranty intymne) – zaburzają naturalne pH i niszczą dobre pałeczki kwasu mlekowego,
• palenie papierosów – u kobiet palących BV występuje wyraźnie częściej,
• wewnątrzmaciczna wkładka antykoncepcyjna (IUD) – u części kobiet sprzyja nawrotom BV, choć nie jest to reguła,
• częste kąpiele w jacuzzi, basenach, korzystanie z sauny, szczególnie przy późniejszym przesiadywaniu w mokrym stroju kąpielowym,
• przewlekłe noszenie bardzo obcisłej, nieprzewiewnej bielizny z syntetyków.

Jeżeli objawy pojawiły się po zmianie partnera, po serii irygacji „oczyszczających”, po intensywnych wakacjach z codziennym basenem i sauną, a do tego dominuje rybi zapach – obraz mocno przemawia za BV.

Na co jeszcze zwrócić uwagę w wywiadzie?

Przy analizie, czy chodzi bardziej o grzybicę czy BV, przydają się dodatkowe informacje z ostatnich tygodni:

• nowe kosmetyki do higieny intymnej, kapsułki do prania, płyny do płukania – mogą zarówno podrażniać (zaostrzając grzybicę), jak i zaburzać mikrobiotę (torując drogę BV),
• niedawny pobyt w szpitalu, zabiegi ginekologiczne, cewnikowanie – często wiążą się z antybiotykami i zmianą flory bakteryjnej,
• cukrzyca, insulinooporność, dieta bardzo bogata w cukry proste – sprzyjają drożdżakom,
• ciąża – zarówno BV, jak i kandydoza są częstsze, ale ryzyko powikłań położniczych (np. przedwczesny poród) jest szczególnie omawiane przy BV,
• częste używanie tamponów, kubeczków menstruacyjnych lub wkładek zapachowych – przy nieprawidłowej higienie mogą nasilać BV.

Jeśli ktoś ma od dawna skłonność do „nawrotowych grzybic po antybiotyku”, cukry we krwi bywają nieco podwyższone, a objawem nr 1 jest świąd – zwykle znów chodzi o kandydozę. Z kolei kobieta, która pali, często zmienia partnerów i skarży się głównie na mokre, śmierdzące upławy po miesiączce, częściej zmaga się z BV.

Diagnostyka – jakie badania pomagają odróżnić grzybicę od BV?

Badanie ginekologiczne i ocena wydzieliny

Podstawą jest zwykle zwykłe badanie w gabinecie. Lekarz już przy oglądaniu sromu i pochwy może wiele powiedzieć:

• przy grzybicy widoczna jest biała, grudkowata wydzielina, nieraz „przyklejona” do ścian pochwy, zaczerwieniona, obrzęknięta śluzówka, pęknięcia skóry,
• przy BV dominuje szarawa, jednorodna, wodnista wydzielina, często w dużej ilości, a zapach jest wyczuwalny już przy badaniu.

Sam wygląd upławów nie zawsze wystarcza. Przy nietypowym obrazie, mieszanych infekcjach lub nawracających dolegliwościach potrzebne są dodatkowe testy.

Pomiar pH pochwy

Prosty, ale bardzo pomocny test to pomiar pH wydzieliny specjalnymi paskami lakmusowymi, przykładanymi do pochwy lub do pobranego materiału:

• przy kandydozie pH jest zwykle prawidłowe lub tylko minimalnie podwyższone, najczęściej < 4,5,
• przy bakteryjnej waginozie pH jest wyraźnie podwyższone, zwykle > 4,5.

Podwyższone pH nie jest jednak specyficzne wyłącznie dla BV – zdarza się także przy rzęsistkowicy czy w okresie okołomenopauzalnym. Dlatego pH traktuje się jako element układanki, a nie samodzielną diagnozę.

Test aminowy („whiff test”)

W gabinecie można wykonać prosty test aminowy. Do próbki wydzieliny dodaje się kroplę roztworu wodorotlenku potasu (KOH):

• jeśli pojawia się intensywny, rybi zapach – test jest dodatni i przemawia za BV,
• przy grzybicy test pozostaje zazwyczaj ujemny – woń znacząco się nie nasila.

Do testu używa się bardzo małej ilości odczynnika, a sam zabieg jest bezbolesny. Nie wykonuje się go w domu – to proste, ale typowo gabinetowe badanie.

Badanie mikroskopowe wydzieliny

Złotym standardem w różnicowaniu BV i kandydozy jest ocena preparatu mikroskopowego z wydzieliny pochwowej:

• przy grzybicy widoczne są pączkujące drożdżaki i/lub pseudostrzępki, ilość pałeczek kwasu mlekowego bywa zmniejszona, ale nie zanikają całkowicie,
• przy BV w polu widzenia dominują bakterie beztlenowe i „komórki jeżowe” (clue cells) – komórki nabłonka pokryte warstwą bakterii, a pałeczki kwasu mlekowego zanikają.

W wielu gabinetach prosty mikroskop i barwienie preparatu to codzienność; wynik jest dostępny właściwie od razu. W trudniejszych przypadkach zleca się dodatkowo posiew lub testy PCR, które pomagają wychwycić także inne choroby przenoszone drogą płciową.

Testy samodzielne dostępne w aptece

Dostępne są domowe testy do oznaczania pH pochwy. Pozwalają określić, czy pH jest raczej prawidłowe (co skłania ku grzybicy), czy podwyższone (co sugeruje BV lub inne zakażenie bakteryjne). Trzeba jednak mieć świadomość ich ograniczeń:

• nie informują, jakie konkretnie drobnoustroje są przyczyną problemu,
• wynik może być zafałszowany przez krew menstruacyjną, nasienie, środki dopochwowe, krótko po stosunku lub po miesiączce,
• nie zastępują badania lekarskiego, szczególnie u kobiet w ciąży, z silnymi objawami lub nawracającymi infekcjami.

Testy domowe można traktować jako sygnał pomocniczy, a nie rozstrzygającą diagnozę.



Typowe błędy – kiedy łatwo się pomylić?

Mieszane infekcje: grzybica + BV

Zdarza się, że objawy nie pasują w pełni ani do kandydozy, ani do BV, bo występuje jednocześnie infekcja grzybicza i bakteryjna. Wtedy obraz może być „wymieszany”:

• widoczna jest grudkowata, biała wydzielina, ale jednocześnie czuć rybi zapach,
• towarzyszy silny świąd, ale pH pochwy jest wyraźnie podwyższone,
• pod mikroskopem widać zarówno drożdżaki, jak i clue cells.

W takich sytuacjach samodzielne leczenie jednym preparatem często tylko częściowo łagodzi objawy – np. zniknie świąd, ale zostanie zapach, lub odwrotnie. Potrzebne bywa zastosowanie dwóch różnych schematów terapii, ustalonych przez lekarza.

Mylenie BV z innymi zakażeniami przenoszonymi drogą płciową

Nie każda wodnista, nieprzyjemnie pachnąca wydzielina to od razu BV. Do rozważenia są także:

• rzęsistkowica – często daje żółto-zielonkawe, pieniste upławy i pieczenie, bywa silny, nieprzyjemny zapach; to zakażenie typowo przenoszone drogą płciową,
• chlamydioza – może dawać skąpe, śluzowo-ropne upławy, bóle podbrzusza, krwawienia kontaktowe, ale też przebiegać skąpoobjawowo,
• rzeżączka – wiąże się z ropną, żółtawą wydzieliną, często z bólem przy oddawaniu moczu.

W przypadku zmiany koloru wydzieliny na wyraźnie żółtą, zielonkawą, podbarwioną krwią, przy bólach podbrzusza, gorączce czy bólu przy stosunku, konieczna jest szybka konsultacja ginekologiczna lub wenerologiczna. Leczenie „na grzybicę” lub „na BV” może wtedy maskować objawy i odwlekać właściwą terapię.

Ciągłe „leczenie na grzybicę” bez potwierdzenia

Bardzo częsty scenariusz: kobieta kilka razy kupuje w aptece leki przeciwgrzybicze bez recepty, bo „na pewno to znowu grzybica”. Po paru miesiącach objawy albo się nie zmieniają, albo wręcz nasilają, a badanie w gabinecie pokazuje typowy obraz BV.

Przewlekłe stosowanie globulek przeciwgrzybiczych przy niewyleczonej waginozie:

• nie usuwa przyczyny problemu,
• może dodatkowo zaburzać florę bakteryjną,
• w efekcie sprzyja wielomiesięcznemu „bujaniu się” z upławami.

Jeżeli objawy nie mijają mimo dwóch–trzech pełnych kuracji przeciwgrzybiczych, a do tego pojawił się rybi zapach lub obfite, wodniste upławy, trzeba przerwać leczenie „w ciemno” i zgłosić się na diagnostykę.

Leczenie – dlaczego tak ważne jest właściwe rozpoznanie?

Jak leczy się grzybicę pochwy?

Przy potwierdzonej kandydozie stosuje się leki przeciwgrzybicze:

• miejscowo – globulki, kremy, maści dopochwowe (np. z klotrimazolem, nystatyną, ekonazolem, mikonazolem),
• doustnie – np. flukonazol w pojedynczej lub kilku dawkach, zwykle przy cięższych lub nawracających zakażeniach.

Równolegle stosuje się często kremy na srom, które łagodzą świąd i pieczenie, a po kuracji przeciwgrzybiczej – probiotyki ginekologiczne dopochwowe lub doustne, by odbudować pałeczki kwasu mlekowego.

Przy nawracających grzybicach lekarz może zalecić wydłużone schematy terapii (np. flukonazol raz w tygodniu przez kilka tygodni), diagnostykę w kierunku cukrzycy, kontrolę stężenia glukozy, a także przeanalizować metody antykoncepcji i styl życia.

Jak postępuje się w bakteryjnej waginozie?

W BV stosowane są antybiotyki lub chemioterapeutyki działające na bakterie beztlenowe:

• metronidazol – w postaci globulek dopochwowych lub tabletek doustnych,
• klindamycyna – krem dopochwowy lub tabletki.

Terapia jest krótka (zwykle kilka dni), ale istotne jest jej dokończenie zgodnie ze schematem, nawet jeśli objawy ustąpią wcześniej. U wielu kobiet po leczeniu włącza się preparaty zakwaszające pochwę i/lub pediologiczne pałeczki kwasu mlekowego, aby ograniczyć ryzyko nawrotu.

Nie wykonuje się rutynowego leczenia wszystkich partnerów seksualnych, jak w klasycznych chorobach wenerycznych, ale przemyślana zmiana nawyków seksualnych (np. stosowanie prezerwatyw, unikanie irygacji po stosunku) może zmniejszyć częstość nawrotów.

Czego nie robić przy obu typach infekcji?

Niezależnie od tego, czy chodzi o kandydozę, czy BV, kilka błędów wyraźnie utrudnia leczenie:

• irygacje pochwy z użyciem wody, sody, octu, ziołowych mieszanek – wypłukują naturalną florę i często zaostrzają problem,

Domowa pielęgnacja przy świądzie i upławach

Przy nasilonych objawach trudno czekać spokojnie na wizytę. Kilka prostych zasad pomaga zmniejszyć dyskomfort, nie zaburzając przy tym diagnostyki i leczenia.

• Delikatna higiena zewnętrzna – podmywanie raz–dwa razy dziennie letnią wodą lub łagodnym płynem o kwaśnym pH (przeznaczonym do higieny intymnej), tylko w obrębie sromu, bez wprowadzania strumienia do pochwy.
• Bawełniana, przewiewna bielizna – bez stringów, koronek i obcisłych, syntetycznych materiałów; w domu można chodzić bez bielizny, by zmniejszyć wilgoć.
• Unikanie podpasek zapachowych i wkładek z perfumami – zawarte w nich substancje drażnią i mogą nasilać świąd.
• Rezygnacja z pachnących żeli, pianek do kąpieli, dezodorantów intymnych – podrażnienie śluzówki często łudząco przypomina infekcję albo ją zaostrza.
• Lekkie, nieobcierające ubrania – obcisłe dżinsy, legginsy z grubych, nieoddychających tkanin utrzymują ciepło i wilgoć, co sprzyja grzybom.

Przy silnym świądzie dopuszcza się czasem krótkie stosowanie łagodzących kremów z emolientami lub niewielkim dodatkiem środka przeciwświądowego, ale nawet one nie powinny być wprowadzane do pochwy, tylko na srom.

Rola partnera seksualnego przy grzybicy i BV

Pytanie o leczenie partnera pojawia się niemal przy każdej infekcji intymnej. Odpowiedź różni się w zależności od rozpoznania.

• Grzybica:
  • jeżeli partner ma objawy (zaczerwienienie żołędzi, świąd, biały nalot) – powinien dostać leczenie przeciwgrzybicze miejscowe, czasem doustne,
  • przy częstych nawrotach u kobiety lekarz bywa skłonny profilaktycznie leczyć także partnera, nawet jeśli nie zgłasza dolegliwości.
• Bakteryjna waginoza:
  • rutynowe leczenie partnerów nie jest standardem, bo brak danych, że zmniejsza to liczbę nawrotów,
  • wyjątkiem są szczególne sytuacje kliniczne, oceniane indywidualnie przez lekarza (np. częste nawroty BV, współistniejące choroby przenoszone drogą płciową).

Niezależnie od przyczyny upławów, podczas nasilonych objawów lepiej stosować prezerwatywy lub zrobić przerwę w współżyciu. Zmniejsza to podrażnienie błony śluzowej i ryzyko dodatkowych nadkażeń.

Jak chronić się przed nawrotami grzybicy i BV?

U części kobiet pojedynczy epizod infekcji już się nie powtarza. U innych problemy wracają co kilka tygodni. Dużą rolę odgrywa tu codzienna profilaktyka.

• Ostrożnie z antybiotykami – każda antybiotykoterapia ogólna (np. na anginę, zapalenie zato